این رعد و برق لعنتی هم


دوست داشتنی می شود


وقتی تو را


به آغوش من می اندازد




92/8/10

اولین باران زیبای پاییزی، بوشهر، آب پخش

دو شعر بی نام

سلام. دو  شعر،  هر چند کوتاه برای دو ماه نبودنم



سلام

حرف کمی نبود

که  قاصدت آن را

گم کرد.



و  دوم




در کوچه دست تکان داد


و چه تلخ تمام شد

                      اردی بهشت






بوشهر  خردادماه 92

20may1990

تاریخ یک روز، یک ساعت یا دقیقه می تونه برا بعضی ها خاص باشه. می تونه گاه تلخ و گاه

شیرین باشه.گاهی تلخ و شیرین میتونه از سمتی به یک نفر وارد بشه و تلخی بر کمر شیرینی

سوار بشه و اون شخص باید دفاع کنه، چون هجمه های تلخه که آدم رو از پا در میاره و این بین

یه حسی وجود داره که هر دو رو  به آرامش مطلق می رسونه. ولی مهم این هست که این حس 

باشه یا نه!


بعضی ها ازش دور هستند و برا خودشون دلیل هم دارن که چرا نمی تونن "فعلا" برسن و دلیل

هم قانع کننده هست اما. اما کنار اومدن باهاش خیلی سخته و اون معجون میتونه آدم رو از پا در

بیاره و یا دچار دوگانگی شدید کنه.


اگر به جایی برسه که از چند جهت برش تلخ و شیرین وارد بشه که دیگه... .


هر چند زندگی یکنواخت هم خوب نیست و بگفته حکیم ارد بزرگ: آرامش اگر همیشگی باشد

سستی می آورد.


خلیج فارس با ای عظمتش جزر و مد داره و به خودمون که بیایم ضربان قلب اگر یکنواخت

باشه  که دیگه...



واز زبان شاعر


طاقت ندارم از نگاهت دور باشم  /  یا پیش هم باشیم و من مجبور باشم

...

روزی اگر سهم کسی بودی دعاکن  /  من کور باشم کور باشم کور باشم.     

"زهرا شعبانی"


و یک شعر کوتاه از خودم،




گاهی

آنقدر در موج صدای تو گم می شوم

که نمی دانم

به خواب چند سالگی کودکی ام رفته ام


ده صبح خرداد

همان نیمکت


مرا به کهکشانی از تو می رساند


دوباره انگشتانت جلوی چشمهام



                                          می بارد


و دستانت را که به من دادی و


                                             نگرفتم!


از همان خرداد دستهات


                             سرزنشم را به دوش می کشم


و نیمکت


مرا عذاب می دهد


و نیمکت مرا


می کشد!

کوبیسم


گلدان ها خشکیده اند


و کسی دریا را به جیب ریخته


                            با خود به ژرفای خاک می برد


تنها انگشت اشاره است


             که بوتیمار را


                   به گلدان های کوچک نشان می دهد

قطار ها گذشتند  و



سالهاست



خنده های تو برایم



               دست تکان می دهند


   سلام خدمت دوستان عزیز و عذر خواهی بابت نبودنم...


هنوز انتظار می کشم


پنجره را باز می کنم


چقدر زیبا


باران آمدست


تو اما


بعد از این همه


پشت کدامین در مانده ای


که من اینقدر


در به درم!؟

. . .

رد پایت


بخاری به آسمانم داد


                           تمام نشدنی


اینجا


    هر روز بارانی ست. . .

...

 

وقتی تو نیستی



سوختن بهتر از هر کاریست



                                            اسفندماه ۹۰

.

همیشه


دنبال یک بهانه ام...


که با آن


          تو را ببینم.


                                   بهمن ماه۹۰